CO ŚWIADCZY O TYM, ŻE PIES JEST MIĘSOŻERCĄ

24.02.2021
3c/44/ab48767c4d56ac79c4fdaa5265b2.jpeg

 Ze względu na rodzaj spożywanego pokarmu poszczególne gatunki zwierząt zalicza się do grup zwierząt roślinożernych, mięsożernych i wszystkożernych.

Wszystkie typy zwierząt mają ewolucyjnie wykształcone zachowania żywieniowe, budowę anatomiczną i funkcjonowanie układu pokarmowego, hormonalnego i wydalniczego, dostosowane do spożywania określonego rodzaju pokarmu, tak aby organizm maksymalizował pozyskanie energii i składników odżywczych.

Jak wiemy, zwierzęta roślinożerne odżywiają się tylko pokarmami roślinnymi, mięsożerne tylko pokarmami pochodzenia zwierzęcego, a wszystkożerne pokarmem zarówno pochodzenia roślinnego jak i zwierzęcego.

Zwierzęta roślinożerne zaspokajają swoje zapotrzebowanie energetyczne z glukozy, a nie z tłuszczów.

Pokarm roślinny to przede wszystkim celuloza, hemicelulozy, pektyny, ligniny i kutyny – substancje nieulegające trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego kręgowców. Charakteryzuje go bardzo mała ilość białka, a przy tym bardzo duża ilość włókna. Rośliny zawierają średnio 1-2 % białek. Białka roślinne są jednak niepełnowartościowe (niedoborowe w niektóre niezbędne aminokwasy), a więc nie są one wystarczające do syntezy białek ustrojowych ani utrzymania równowagi azotowej (białkowej) dorosłych osobników. Dlatego natura wykształciła u zwierząt roślinożernych specjalne mechanizmy syntezy białka przez organizmy bytujące w ich układzie pokarmowym. Właśnie po to  tym zwierzętom konieczny jest między innymi długi przewód pokarmowy.

 

Zwierzęta mięsożerne żywią się inaczej. Ich dieta jest bogata przede wszystkim w pełnowartościowe białko. Zwierzęta mięsożerne czerpią energię z tłuszczy, a nie z węglowodanów. W zależności od warunków środowiskowych mięsożerne np. wilk dostosowują swoją dietę do zasobów otoczenia. Okresowo  i w miejscach gdzie występuje masowa migracja łososia, wilki potrafią przestawić się na dietę całkowicie rybną, a w miejscach gdzie dostępne jest ptactwo wodne, ten rodzaj mięsa staje się ich głównym pokarmem.

Pies współcześnie żyjący nie zdobywa już w ten sposób pożywienia. Jednak mimo to jego układ pokarmowy ma budowę oraz fizjologię najbardziej zbliżoną do wilka szarego, właściwie niemal identyczną. Układ trawienny psa jest krótki i prosty, co jest adaptacyjnym przystosowaniem do szybkiego trawienia treści pokarmowej. Budowa anatomiczna górnych części układu pokarmowego jest odpowiednia do rozgryzania, miażdżenia i łykania dużych kawałków, w tym kości. Nawet ślina posiada odpowiedni skład zwalczający patogenne bakterie. Pies ma wysokie zapotrzebowanie na białko, na co wskazują ponad trzykrotnie większe niż u człowieka, dwukrotnie większe niż u małpy i u szczurów endogenne straty azotu.

Metabolizm białek, podobnie jak u wszystkich drapieżników, jest ściśle związany z metabolizmem glukozy, a powiązanie metabolizmu białek z glukoneogenezą jest uznawane w świecie nauki za ewolucyjne przystosowanie zwierząt mięsożernych. Cechą charakterystyczną dla mięsożerców (w tym psów) jest zapotrzebowanie na aminokwasy argininę i taurynę – ich źródłem są produkty zwierzęce nie roślinne.

Analiza  zapotrzebowania psa na różne składniki odżywcze i sposób ich przemian w organizmie daje nam wniosek, że pies jest przystosowany do spożywania przede wszystkim surowego pokarmu pochodzenia zwierzęcego.

 

  Bibliografia

Agnieszka Królak " ZDROWO, SMACZNIE NATURALNIE" PRAWIDŁOWE ŻYWIENIE PSA